حرفهای دلم .... (حرفهای من با محبوبم )

زندگی به مثابه کوهی است سخت که باید از آن صعود کرد و کوله بارش عشق است و ایمان ...زندگی پر از لحظه‌های ناب است. باید عاشق بود تا فهمید ابرهای دوان روی قله دماوند به کجا چنین شتابان می‌روند و یا باد، برگ‌های پائیزی را تا کجا با خود خواهد برد.

دلنوشته برای امام رضا (ع)
نویسنده : **مخمل** - ساعت ٩:٤٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٩/٧/٢٧
 

برای کسی که ذره ذره وجودش ساخته شده از نان حضرت رضا(ع)… تار و پود جسم و روحش را ضریح معطر رضا در هم بافته… و چشمه های اشکش را همه از زیر گنبدش وام می گیرد… و قلبش را وقتی می شکند می برد پیش رضا تا سالم و سلیم اش کند… و همه سلولهای بدنش را به نمک حضرت رضا مدیون است…

 

ننگ است زیباترین دلنوشت وبلاگش برای ثامن الائمه نباشد… ننگ است که وقت نگذارد و فکر نکند … یا به عبارتی ننگ است که سفره دلش را باز نکند تا ببینند مردمان که قلب های ما هنوز هم بوی خدا می دهد…

 

ما نسل سومی های انقلاب… جوانهای دهه چهارم… و سربازان ولایت یا هر عنوان دیگری برای خود برگزینیم جای خود… اما من عاشق اینم که مرا جیره خوار و ریزه خوار و نوکر نوکرهای امام رئوف بدانند… سوی چشمهای من درخشش همین گنبد طلاست… باور ندارید… از پنجره فولاد بپرسید که چند بار کور شده ام و پشت همین میله های آهنی چشم هایم را رضا شفا داده است… من جگرم وقتی از نامردی ها کباب می شود آب سقاخانه اسماعیل طلایی را می خورم … آخر آب حرم آقا شفاست… و وقتی پاهایم راه کج می روند رو به سوی حرمش قدم بر می دارم و به پاهایم خوب یاد داده ام چگونه بگویند غلط کردم… آخر ما پابرهنه ایم… کعبه و حج مال اغنیا… حج ما… عشق ما… مولای ما… ذره ذره وجود ما… تمام بود و نبود و رزق و روزی ما … مولانا اباالحسن الرضا(علیه آلاف التحیه و الثنا) است…


 
comment نظرات ()
 
 



كد موسيقي براي وبلاگ